προηγούμενη σελίδα ...

Σύμφωνα με την ΠΟΥ ως Αρτηριακή Υπέρταση ορίζεται η επίμονα αυξημένη αρτηριακή πίεση , με συστολική ΑΠ που ξεπερνάει τα 140mmHg και διαστολική ΑΠ μεγαλύτερη των 90mmHg.
Κατά τις συμβατικές κλινικές μετρήσεις προκύπτει ένα μεγάλο ποσοστό βιολογικής διακύμανσης των τιμών της ΑΠ σε κάθε άτομο χωριστά .Η μέτρηση θα πρέπει να γίνεται τουλάχιστον τρείς φορές με ιδεατό να μεσολαβεί διάστημα μιας εβδομάδας μεταξύ των μετρήσεων και να γίνεται πάντοτε με τον ίδιο πρότυπο τρόπο μέτρησης.
Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα δημόσιας υγείας.Η συχνότητα εμφάνισης της αρτηριακής υπέρτασης εξαρτάται από την φυλετική σύνθεση του υπό μελέτη πληθυσμού.Στην μελέτη Framingham διαπιστώθηκε ότι η συχνότητα είναι μεγαλύτερη σε άτομα τα οποία δεν ανήκουν στην λευκή φυλή.Στις ΗΠΑ οι μαύροι έχουν διπλάσια συχνότητα εμφάνισης από τους λευκούς και περισσότερο από 4πλάσια νοσηρότητα η οποία προκύπτει από την υπέρταση.

Οι γυναίκες με υπέρταση έχουν καλύτερη πρόγνωση από τους άνδρες.Η υπέρταση χωρίς θεραπεία έχει σαν αποτέλεσμα την βράχυνση της ζωής κατά 10-20 έτη.
Στις περισσότερες περιπτώσεις η αιτία της υπέρτασης είναι άγνωστη.
Δεν υπάρχουν δεδομένα καθορισμού της συχνότητας της δευτερογενούς υπέρτασης στον γενικό πληθυσμό αν και έχει αναφερθεί ότι στους μεσήλικες άνδρες είναι 6%.Περιβαλλοντικοί παράγοντες οι οποίοι έχουν ενοχοποιηθεί για την εμφάνιση υπέρτασης είναι η πρόσληψη άλατος, το επάγγελμα, η παχυσαρκία, ο αριθμός μελών της οικογένειας και η στενότητα του χώρου στην κατοικία.
Η Αρτηριακή Υπέρταση διακρίνεται ανάλογα με το αίτιο που την προκαλεί σε Ιδιοπαθή και Δευτεροπαθή.
Στον πίνακα 1 παρουσιάζεται η συχνότητα των διαφόρων μορφών Αρτηριακής Υπέρτασης.

Οι ασθενείς με αρτηριακή υπέρταση χωρίς καθοριζόμενα αίτια λέγεται ότι πάσχουν από πρωτογενή ή ιδιοπαθή αρτηριακή υπέρταση.Η δυσκολία για την αποκάλυψη του ή των μηχανισμών που είναι υπεύθυνοι για την νόσο στους ασθενείς αυτούς οφείλεται στην ποικιλία των συστημάτων τα οποία εμπλέκονται στην ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης (περιφερικά, κεντρικά, νεφρικά, ορμονικά, αγγειακά κα) και στην πολυπλοκότητα των σχέσεων των συστημάτων αυτών μεταξύ τους.
Η διάκριση μεταξύ πρωτοπαθούς και δευτεροπαθούς αρτηριακής υπέρτασης είναι δύσκολος και ασαφής.
Ορίζεται ότι άτομα με δυσλειτουργία ή ανωμαλία κάποιου συγκεκριμένου οργάνου, υπεύθυνο για την υπέρταση, πάσχουν από δευτεροπαθή υπέρταση. Αντίθετα άτομα που μπορεί να έχουν γενικευμένες ή λειτουργικές ανωμαλίες που προκαλούν υπέρταση ορίζεται ότι πάσχουν από ιδιοπαθή υπέρταση.

Ποια είναι η αιτιολογία της Δευτεροπαθούς Υπέρτασης

Η διερεύνηση της υποκείμενης πάθησης ειδικά σε νέους ασθενείς, που μπορεί να προκαλεί δευτεροπαθώς υπέρταση, είναι ιδιαίτερα σημαντική γιατί η νόσος μπορεί να είναι θεραπεύσιμη.Στην πλειονότητα των περιπτώσεων (95%) δεν ανευρίσκεται συγκεκριμένο αίτιο.
Ποιά είναι τα συμπτώματα της Αρτηριακής Υπέρτασης

Η υπέρταση αποτελεί μια ασυμπτωματική κυρίως πάθηση, με δυνητικά σοβαρές συνέπειες. Παρόλα αυτά μπορεί να εμφανισθεί με κεφαλαλγίες, ήπιες διαταραχές της όρασης, επίσταξη, δύσπνοια στην κόπωση, αύξηση σωματικού βάρους , νυχτουρία και αιματουρία.

Κατα την κλινική εξέταση του ασθενούς διερευνώνταιμεταξύ άλλων και τα εξής:
Ιστορικό
στο ιστορικό του ασθενούς διερευνάται η χρήση φαρμάκων, φυτικών φαρμάκων, η ύπαρξη άλλων καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου, το οικογενειακό ιστορικό υπέρτασης ή πρώιμου καρδιακού θανάτου, η υπερχοληστερολαιμία, ο σακχαρώδης διαβήτης και το κάπνισμα.
Αντικειμενική εξέταση
Γενική εμφάνιση (ασθενής με σύνδρομο Cushing έχει χαρακτηριστική εμφάνιση)
Η ΑΠ πρέπει να μετράται και στα δύο άνω άκρα.
Βυθοσκόπηση ( ανευρίσκονται χαρακτηριστικά σημεία στον βυθό του οφθαλμού).
Καρδιακή ακρόαση .
Εξέταση- ψηλάφηση της κοιλίας ( μπορεί να αποκαλυφθούν ψηλαφητοί νεφροί).
Εξέταση- ακρόαση κοιλίας ( μπορεί να ακουστεί κάποιο φύσημα το οποίο είναι ενδεικτικό στένωσης της νεφρικής αρτηρίας)
Εργαστηριακές εξετάσεις
Αιματολογικές εξετάσεις (ουρία, κρεατινίνη, ηλεκτρολύτες κα)
Εξετάσεις ούρων.
Απεικονιστικός έλεγχος (ακτινογραφία θώρακος, υπερηχογράφημα κοιλίας, ηλεκτροκαρδιογράφημα,triplex αγγείων κα).

Ποιές είναι οι επιπτώσεις της Αρτηριακής Υπέρτασης
Οι ασθενείς με υπέρταση έχουν πρόωρο θάνατο. Το συχνότερο αίτιο θανάτου είναι η καρδιοπάθεια με αποπληκτικές προσβολές και η νεφρική ανεπάρκεια.Αναλυτικότερα οι επιπτώσεις της Αρτηριακής Υπέρτασης μπορεί να είναι:
Α. Επιπτώσεις στην καρδιά
Λόγω της αυξημένης πίεσης στην μεγάλη κυκλοφορία η καρδιά επιφορτίζεται με επιπρόσθετο έργο. Αυτό συνεπάγεται υπερτροφία της καρδιάς και αύξηση του πάχους του τοιχώματος με αποτέλεσμα την μείωση της λειτουργικότητας και την καρδιακή ανεπάρκεια.
Λόγω της αύξησης του τοιχώματος αυξάνουν οι απαιτήσεις του μυοκαρδίου σε οξυγόνο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε στηθάγχη.
Αργότερα μπορεί να εμφανισθούν ενδείξεις ισχαιμίας και έμφραγμα.
Οι περισσότεροι θάνατοι οφείλονται σε έμφραγμα του μυοκαρδίου ή σε καρδιακή ανεπάρκεια.
Β. Νευρολογικές επιπτώσεις
Οι νευρολογικές εκδηλώσεις της αρτηριακής υπέρτασης διακρίνονται σε αλλοιώσεις του αμφιβληστροειδή χιτώνα του οφθαλμού και σε αλλοιώσεις του ΚΝΣ.
Ο αμφιβληστροειδής είναι ο μοναδικός ιστός του σώματος του οποίου οι αρτηρίες και τα αρτηρίδια μπορούν να εξετάζονται άμεσα με την οφθαλμοσκόπηση. Οι αλλοιώσεις οι οποίες εμφανίζονται έχουν ταξινομηθεί και αποτελούν άριστο μέτρο διαδοχικής εκτίμησης της κατάστασης του ασθενή.
Η δυσλειτουργία του ΚΝΣ είναι συχνή . Μπορεί να αφορά στην εμφάνιση κεφαλαλγίας, ζάλης, ιλίγγων, θόλωση της όρασης ή συγκοπτικές διαταραχές αλλά και σε σοβαρότερες επιπτώσεις όπως η αγγειακή απόφραξη, η αιμορραγία ή η εγκεφαλοπάθεια (βαριά υπέρταση, διαταραγμένη επαφή με το περιβάλλον, αυξημένη ενδοκρανιακή πίεση, αμφοβληστροειδοπάθεια , οίδημα της οπτικής θηλής και σπασμούς.
Γ. Νεφρικές επιπτώσεις
Οι συχνότερες νεφρικές αλλοιώσεις είναι οι αρτηριοσκληρωτικές βλάβες των προσαγωγών και απαγωγών αρτηριδίων και σπειραμάτων. Αυτές έχουν σαν αποτέλεσμα την μείωση της σπειραματικής διήθησης και την δυσλειτουργία των ουροφόρων σωληναρίων. Παρατηρείται πρωτεινουρία και αιματουρία λόγω βλάβης των σπειραμάτων και 10% των ασθενών με υπέρταση καταλήγουν από νεφρική ανεπάρκεια.

Ποια είναι η θεραπεία της Αρτηριακής Υπέρτασης
Η θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης περιλαμβάνει την μη φαρμακευτική παρέμβαση και την φαρμακευτική αγωγή.
Α. Μη φαρμακευτική παρέμβαση
Ανακούφιση από την ψυχολογική ένταση
Δίαιτα
Τακτική φυσική άσκηση
Έλεγχος των άλλων παραγόντων οι οποίοι οδηγούν στην ανάπτυξη αρτηριοσκλήρωσης
Β. Φαρμακευτική αγωγή
Οι κυριότερες κατηγορίες αντιυπερτασικών φαρμάκων είναι:
Διουρητικά
Αντιαδρενεργικοί παράγοντες (με κεντρική επίδραση, επίδραση στα αυτόνομα γάγγλια, με επίδραση στις νευρικές απολήξεις, αναστολείς των α-υποδοχέων, αναστολείς β-υποδοχέων)
Αγγειοδιασταλτικά ( με δράση στις λείες μυϊκές ίνες των αγγείων)
Αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτονίνης (δράση στο μετατρεπτικό ένζυμο)
Ανταγωνιστές των διαύλων του ασβεστίου (δράση στον λείο αγγειακό μύ)
Αναστολείς αγγειοτασίνης ΙΙ

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την νόσο και την θεραπεία της σας παρακαλούμε να απευθύνεστε στον αρμόδιο Ιατρό.

προηγούμενη σελίδα ...